Η Σελήνη συρρικνώνεται, υποστηρίζουν επιστήμονες της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας Nasa αποδίδοντας αυτή τη σμίκρυνση του μοναδικού δορυφόρου της Γης στην αργή ψύξη του πυρήνα της.

Μπορεί τελευταία να υπήρξαν διαδοχικές παρατηρήσεις και εκτιμήσεις για ύπαρξη στο φεγγάρι σημαντικών ποσοτήτων νερού σε μορφή πάγου, όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη έρχεται να βάλει «πάγο» σε αυτή την υπερβολική αισιοδοξία, εκτιμώντας ότι τελικά το βραχώδες εσωτερικό της Σελήνης είναι πολύ ξερό για να έχει διακρατήσει νερό (ή ζωή σε αυτό). Έτσι, ενώ δεν αμφισβητείται ότι στην επιφάνεια έχουν βρεθεί μέσα στους κρατήρες αποθέματα πάγων (αμφίβολης προέλευσης), αναβιώνει η επιστημονική «κόντρα» σχετικά με το αν και πόσο νερό υπάρχει κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού.

Τι να συμβαίνει με το ξηρό, σκονισμένο φεγγάρι πάνω από το κεφάλι μας; Φαίνεται ότι δεν είναι και τόσο ξηρό, όπως εδώ και καιρό νομίζουμε ότι είναι. Παρόλο που δεν θα βρείτε ωκεανούς, λίμνες, ή ακόμη και μια ρηχή λακκούβα με νερό στην επιφάνειά του, μια ομάδα γεωλόγων στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech), σε συνεργασία με ειδικούς στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, βρήκε δομικά συνδεδεμένες ομάδες υδροξυλίου (δηλ. , νερό) σε ένα ορυκτό σε ένα σεληνιακό βράχο που έφεραν στη Γη οι αστροναύτες από το πρόγραμμα Απόλλων.

Τα ξημερώματα του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε μερική έκλειψη της σελήνης που εξαιτίας ενός παράξενου φαινομένου, που παρατηρείται όταν το φεγγάρι βρίσκεται χαμηλά λίγο πιο πάνω από τον ορίζοντα, δημιουργήθηκε η ψευδής εντύπωση ότι ο σεληνιακός δίσκος ήταν αρκετά μεγαλύτερος συγκριτικά με το πραγματικό του μέγεθος (στο δεξιό σκίτσο ο δίσκος κοντά στον ορίζοντα φαίνεται μεγαλύτερος από τον σεληνιακό δίσκο όταν αυτός είναι ψηλά στο Ζενίθ).

Σε μια σειρά από νέες έρευνες, επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο δορυφόρος μας μπορεί στην πραγματικότητα να περιέχει πολύ περισσότερο νερό από ό,τι είχε προηγουμένως εκτιμηθεί. Οι εμπειρογνώμονες βάσισαν τα συμπεράσματά τους σε νέες μελέτες πάνω σε δείγματα σεληνιακών βράχων που έφερε πίσω το Απόλλων 11, η πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση που έγινε στο φεγγάρι. Η πρόσφατη μελέτη επέτρεψε στους επιστήμονες να διαπιστώσουν ότι τα διαστημικά πετρώματα άρχισαν να σχηματίζουν νερό στις αρχές της ιστορίας της Σελήνης, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να περιέχει έως και 100 φορές περισσότερο νερό από ό,τι αρχικά υπολογίστηκε.

Η Γη και η Σελήνη δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα μιας τεράστιας σύγκρουσης μεταξύ δύο πλανητών στο μέγεθος του Άρη και της Αφροδίτης. Μέχρι τώρα εθεωρείτο ότι αυτό έχει συμβεί, όταν το ηλιακό σύστημα ήταν ηλικίας 30 εκατομμυρίων ετών ή περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Αλλά μια νέα έρευνα δείχνει ότι η Γη και η Σελήνη μπορεί να έχουν δημιουργηθεί πολύ αργότερα – ίσως έως και 150 εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό του ηλιακού συστήματος.

Μετά από 40 χρόνια σιωπής, ένα ξεχασμένο σοβιετικό όχημα έδωσε και πάλι σημεία ζωής στην επιφάνεια της Σελήνης, χάρη στις προσπάθειες αμερικανών ερευνητών, και τώρα αναμένεται να βοηθήσει σε νέες επιστημονικές μελέτες, κυρίως αναφορικά με την ταλάντωση του δορυφόρου της Γης.

Η Σελήνη γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα ακόμα και τώρα. Γιατί πρόσφατα ήρθε μια είδηση που σοκάρει, ότι η εξερεύνηση των πολικών κρατήρων της θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δύσκολη και πιο επικίνδυνη από ό,τι πιστευόταν αρχικά. Μια νέα έρευνα δείχνει ότι καθώς ο ηλιακός άνεμος ρέει πάνω από φυσικά εμπόδια στο φεγγάρι, όπως είναι τα χείλη των κρατήρων στους πόλους, οι κρατήρες μπορούν να φορτιστούν με εκατοντάδες βολτ.

Ο ήλιος και το φεγγάρι είναι οι πανάρχαιοι φάροι που καθοδηγούσαν την ανθρωπότητα στην καθημερινή ζωή. Έχουν σχηματίσει ένα ουράνιο ζεύγος, που από τη μια λατρεύτηκε και από την άλλη σκόρπιζε το φόβο, επηρεάζοντας την ανθρώπινη ύπαρξη. Από την αρχαιότητα δε το φεγγάρι έχει εμπνεύσει και τη λαογραφία. Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν η κατάσταση εάν η Γη είχε αρκετούς φυσικούς δορυφόρους, όπως ο Κρόνος με τους 30 συνοδούς-φεγγάρια του. Και σκεφτείτε τι θα συνέβαινε εάν η Γη δεν είχε κανένα φεγγάρι. Τότε ανάμεσα στα άλλα ο άξονας περιστροφής της θα περιπλανιόταν χαοτικά, καθιστώντας έτσι την εμφάνιση και την επιβίωση της ζωής πάνω στη Γη δυσκολότερη.

Η σεληνιακή σκόνη που καλύπτει ένα δίκτυο κατόπτρων στη Σελήνη, που βρίσκονται εκεί είτε γιατί τα έβαλαν αστροναύτες των αποστολών Απόλλων 11, 14 και 15 είτε από δύο ρωσικές αποστολές Lunokhod Landers, δυστυχώς εμποδίζει τους ελέγχους που γίνονται από επιστήμονες της θεωρίας της γενικής της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Μάλιστα πολλές από τις καλύτερες δοκιμές της σχετικότητας προέρχονται από πειράματα που έγιναν με τη Σελήνη.

Αμερικανικό ραντάρ, που εκτοξεύτηκε στο διάστημα πάνω στο ινδικό διαστημικό σκάφος Chandrayaan-1, με επικεφαλής ερευνών έναν ελληνο-αμερικανό επιστήμονα της NASA, τον Πολ Σπουδή (Paul Spudis), εντόπισε στο βόρειο πόλο της Σελήνης κρατήρες γεμάτους πάγο.

Η Σελήνη δεν δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση του πλανήτη Θεία, που είχε το μέγεθος του Άρη, με τη Γη – η γνωστή θεωρία της γιγάντιας σύγκρουσης – αλλά από άμορφη μάζα που αποκολλήθηκε από τη Γη, έπειτα από έκρηξη στον εσωτερικό φλοιό της. Είναι μια νέα θεωρία για μια φυσική πυρηνική έκρηξη στο μανδύα της Γης και η οποία η οποία εκτόξευσε στο διάστημα έναν τεράστιο πίδακα υλικών από το υπέδαφος του πλανήτη μας.