Οι απόψεις που έχουμε για το σύμπαν στηρίζονται, πολλές φορές, στον τρόπο που ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τις αντιλήψεις που προσλαμβάνουμε από τον καθημερινό κόσμο που μας περιβάλλει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πάντα αυτά που αντιλαμβανόμαστε είναι και η αληθινή πραγματικότητα. Αντίθετα, υπάρχουν περιπτώσεις (όπως έχουμε δει στην κβαντική φυσική ή στην σχετικότητα) που οι αντιλήψεις που έχουμε για τον κόσμο είναι λανθασμένες

Η 2η άποψη για τον Κόσμο μας λέει ότι είναι μια τρισδιάστατη βράνη που αιωρείται σ’ ένα τετραδιάστατο κενό.

Επιστήμονες που στο παρελθόν είχαν κάνει μια νύξη ότι οι κβαντικές διακυμάνσεις στον χωροχρονικό ιστό του σύμπαντος επιβραδύνουν την ταχύτητα του φωτός, δεν επιβεβαιώνονται από τις παρατηρήσεις του τηλεσκοπίου Fermi της NASA. Οι νέες μετρήσεις είναι αντίθετες με το αποτέλεσμα του 2005 που υποστήριξαν την ιδέα ότι ο χωροχρόνος δεν είναι ομαλός.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Ηerschel ξεκίνησε την περασμένη άνοιξη την παρατήρηση στην υπέρυθρη περιοχή του φάσματος των ψυχρών σωμάτων του διαστήματος, όπως είναι οι πλανήτες και τα τεράστια νέφη από αέρια και σκόνη. Πρόσφατα οι υπεύθυνοι επιστήμονες της αποστολής του Χέρσελ έδωσαν στην δημοσιότητα εντυπωσιακές όψεις των ψυχρών αερίων νεφών, που βρίσκονται κοντά στο επίπεδο του Γαλαξία μας,

περίπου, 60° από το Γαλαξιακό Κέντρο, χιλιάδες έτη φωτός από τη Γη.

To πιο πολύπλευρο ταλέντο της Αναγέννησης ήταν αναμφίβολα ο μεγάλος καλλιτέχνης και πανεπιστήμων Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci, 1452-1519). H οικουμενικότητα του πνεύματος του οποίου ξεπερνά τα όρια του πολύπλευρου ταλέντου του και διατηρείται αμείωτη μέχρι σήμερα. Πράγματι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι αντιπροσωπεύει την τέλεια μορφή οικουμενικότητας, που είναι σχεδόν αδύνατο να προσεγγιστεί από τους νεότερους.

Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων έχουν βρει μια απροσδόκητη σχέση μεταξύ της μυστηριώδους «σκοτεινής ύλης» και των ορατών άστρων και του αερίου στους γαλαξίες, που θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στην σημερινή γνώση της βαρύτητας.

Δεν είναι και τόσο εύκολο όσο νομίζετε. Τα υπάρχοντα μοντέλα της υπερκαινοφανούς έκρηξης των πολύ μεγάλων άστρων είχαν αποτύχει να αναπαραγάγουν αυτές τις εκρήξεις, όμως σήμερα μπορούμε να τις καταλάβουμε

Από τότε που ο Arthur Eddington ταξίδεψε το 1919 στο νησί Príncipe έξω από την Αφρική, για τη μέτρηση της κάμψης μιας ακτίνας μακρινού αστρικού φωτός γύρω από τον ήλιο κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης, οι αποδείξεις για την ισχύ της θεωρίας της Γενικής Σχετικότητας γίνονται ολοένα και πιο ισχυρές. Θα μπορούσε όμως τώρα το φως από μακρινούς γαλαξίες να “φωτίζει” κάποιες ρωγμές στα θεμέλια της θεωρίας;

Εδώ και αρκετό καιρό, οι φυσικοί έχουν μια εξεζητημένη θεωρία για την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων. Στην πραγματικότητα, ορισμένα μοντέλα της φυσικής απαιτούν πολλαπλά σύμπαντα, για να εξηγήσουν μερικά σπάνια φαινόμενα που παρατηρούνται. Όμως, πόσα ακριβώς παράλληλα σύμπαντα υπάρχουν; Λοιπόν, ορισμένοι φυσικοί του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ απάντησαν στο ερώτημα αυτό, και ο μαγικός αριθμός τους είναι: 10 ^ 10 ^ 16 διαφορετικοί Κόσμοι.

Οι παραδοξότητες της κβαντικής θεωρίας έχουν, ως επί το πλείστον, μικρές πρακτικές συνέπειες στην κοσμολογία. H βαρύτητα διέπει τη διαστολή του Σύμπαντος, το σχηματισμό των γαλαξιών και τον τρόπο με τον οποίο η ύλη συμπυκνώνεται σχηματίζοντας πλανήτες. Και η βαρύτητα, όπως περιγράφεται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ανήκει κατεξοχήν στο χώρο της κλασικής φυσικής. H σχετικότητα δέχεται ότι η μάζα και η ενέργεια είναι επ’ άπειρον διαιρετές και ότι η γεωμετρία του χώρου και του χρόνου παραμένει λεία και συνεχής έως και τις πιο μικρές κλίμακες. Υπάρχει, όμως, μία στιγμή της ιστορίας του Σύμπαντος όπου είναι αδύνατο να αγνοήσουμε την κβαντική θεωρία· πρόκειται για την απαρχή του Σύμπαντος, για αυτή καθαυτή τη Μεγάλη Έκρηξη.

Μέσα σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να σκεφτεί μια λέξη, να εφαρμόσει τους κανόνες της γραμματικής σε αυτήν και να τη στείλει στο στόμα ως λόγο. Για πρώτη φορά, οι νευροεπιστήμονες παρακολούθησαν σε πραγματικό χρόνο την επεξεργασία της γλώσσας στον εγκέφαλο και κατέγραψαν «βήμα-βήμα» αυτή την αστραπιαία διαδοχή καταστάσεων.

Μια ηλεκτρομαγνητική “μαύρη τρύπα” που απορροφά την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που πέφτει πάνω της κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από Κινέζους επιστήμονες. Η συσκευή, η οποία λειτουργεί προς το παρόν στην περιοχή των μικροκυμάτων, μπορεί σύντομα να επεκταθεί και σε παγίδα του ορατού φωτός, οδηγώντας έτσι σε ένα εντελώς νέο τρόπο συλλογής της ηλιακής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.