Μια ημέρα το 1608, όπως λέει ο μύθος, δύο παιδιά στην Ολλανδία έπαιζαν στο εργαστήριο του κατασκευαστή γυαλιών για τα μάτια Hans Lippershey. Κρατώντας δύο φακούς μπροστά στα μάτια τους, ανακάλυψαν ότι τα πτερύγια ενός ανεμοδείκτη στην εκκλησία του χωριού τους φαίνονταν πολύ πιο κοντά. Υποκινήθηκε λοιπόν από αυτό το γεγονός ο Lippershey κι άρχισε να πειραματίζεται με τα γυαλιά, τοποθετώντας δύο φακούς σε ένα μεγάλο σωλήνα που το ονόμασε “θεατής”. Τα κομμάτια του γυαλιού στη συσκευή λύγιζαν το εισερχόμενο φως και μεγέθυναν τα αντικείμενα κατά ένα παράγοντα τρία.

Ερευνητές στο Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ έκαναν ένα βήμα μπροστά στην προσπάθεια τους για την επίτευξη μιας «Νήσου Σταθερότητας» ανάμεσα στα διαβόητα βραχύβια τεχνητά στοιχεία, επιβεβαιώνοντας έτσι την παραγωγή του υπερβαρέως στοιχείου 114.

Ο ήλιος μπορεί να πλήξει τον πλανήτη μας με ισχυρούς ηλιακούς ανέμους, που είναι ικανοί να διαταράξουν τις τηλεπικοινωνίες, τις πτήσεις και τα δίκτυα ηλεκτρισμού, ακόμα και όταν αυτός βρίσκεται στην πιο ήσυχη φάση του 11ετούς κύκλου του και οι ηλιακές κηλίδες είναι σχεδόν εξαφανισμένες.

Ιάπωνες καθώς και η NASA ετοιμάζονται να υλοποιήσουν φιλόδοξα σχέδια για τη δημιουργία ενός τεράστιου σταθμού σύλληψης της ηλιακής ενέργειας, από όπου θα στέλνεται με ακτίνες πάνω στη Γη, υλοποιώντας έτσι έργα επιστημονικής φαντασίας.

Η αιώνια πάλη μεταξύ τάξης και αταξίας, αρμονίας και χάους, αντιπροσωπεύει, μάλλον μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη του ανθρώπου για το σύμπαν. Γι’ αυτό και τη συναντάμε σε τόσους πολλούς μύθους για τη δημιουργία του κόσμου και σε τόσους πολλούς πολιτισμούς.

Επιστήμονες σε ένα νέο διεπιστημονικό ερευνητικό ινστιτούτο στην Αυστρία εργάζονται για να αποκαλύψουν τον τρόπο που η ζωή μπορεί να εξελιχθεί εντός μιας εξωτικής βιοχημείας και διαλυτών, όπως το θειικό οξύ αντί για νερό. Η έρευνά τους υποβλήθηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Πλανητικής Επιστήμης στο Πότσδαμ από τον Δρ Johannes Leitner.

Σε λίγες μέρες, μία μεγάλη μονάδα παραγωγής ηλεκτρισμού που λειτουργεί με λιθάνθρακα θα επιχειρήσει για πρώτη φορά να θάψει τις ποσότητες του διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπουν οι καμινάδες της βαθιά μέσα στη Γη. Για τον σκοπό αυτό, χτίστηκε ένα ειδικό εργοστάσιο δέσμευσης και διαχωρισμού του διοξειδίου του άνθρακα από τα άλλα καυσαέρια, που στοίχισε περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια.

Νέες φωτογραφίες από το κέντρο του Γαλαξία μας, αποκαλύπτουν το χαοτικό περιβάλλον στην καρδιά του, όπου πιστεύεται ότι κρύβεται μια υπερβαρέα μαύρη τρύπα.

Η απόσταση μεταξύ της Σελήνης και της Γης διαφέρει κατά τη διάρκεια του έτους. Όταν η Σελήνη είναι πιο κοντά, φαίνεται μεγαλύτερη και φωτεινότερη. Το φεγγάρι ταξιδεύει σε μία ελλειπτική τροχιά γύρω από τη Γη, και η απόσταση μεταξύ των δύο σωμάτων συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 362.000 από και 405.000 χιλιόμετρα. Στο πλησιέστερο σημείο προς τον πλανήτη μας, το φεγγάρι λέμε ότι είναι στο περίγειο. Όταν συμβαίνει ταυτόχρονα να είναι και στο περίγειο και σε πλήρη φάση (πανσέληνος), το φεγγάρι φαίνεται υπερβολικά μεγάλο και λαμπρό – σχεδόν 14% μεγαλύτερο και 30% φωτεινότερο από ο,τι στο απόγειο, στην πλέον απομακρυσμένη απόστασή του από τη Γη.

Πρόσφατα επιβεβαιώθηκε η παρουσία του νερού στη Σελήνη και το γεγονός αυτό θα μπορούσε να υποστηρίξει τις αποστολές των αστροναυτών στη Σελήνη, αλλά ακόμη και να βοηθήσει τις αποστολές στον Άρη, αν μια τέτοια συγκομιδή μπορεί να γίνει πράξη. Μια συσκευή μικροκυμάτων που αναπτύσσεται τώρα από τη NASA θα μπορούσε να κάνει πραγματικότητα ακριβώς αυτό.

Έρευνα μιας ομάδας βρετανών επιστημόνων που βασίστηκε σε μετρήσεις δορυφόρων της ΝΑΣΑ έδειξε ότι λιώνουν με ταχύτερους ρυθμούς τα στρώματα του πάγου τόσο στην Ανταρκτική όσο και στη Γροιλανδία.

Μας κρατάει στο έδαφος, διατηρεί το φεγγάρι σε τροχιά και είναι υπεύθυνη για τη σταθερότητα των γαλαξιών. Η βαρύτητα ελέγχει τον Κόσμο μας, αλλά τα μυστήρια παραμένουν.