Ο κενός χώρος μπορεί πραγματικά να είναι άδειος. Αν και η κβαντική θεωρία προτείνει ότι το κενό θα πρέπει να σφύζει με τη δραστηριότητα εικονικών σωματιδίων, αποδεικνύεται ότι αυτή η παράδοξη εικόνα του τίποτα μπορεί να μην είναι απαραίτητη. Μια ήρεμη άποψη του κενού θα συμβάλει στην επίλυση μια διαρκούς ανακολουθίας με στην υπόθεση της σκοτεινής ενέργειας, την φευγαλέα δύναμη που θεωρείται ότι είναι η αιτία της επιτάχυνσης της διαστολής του σύμπαντος.

Ήταν μια ομιλία που ομολογουμένως άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τον χώρο και τον χρόνο. Η χρονιά που έγινε ήταν το 1908 και ο Γερμανός μαθηματικός Hermann Minkowski είχε προσπαθήσει να αισθητοποιήσει την καυτή νέα ιδέα του Άλμπερτ Αϊνστάιν – αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως ειδική σχετικότητα – περιγράφοντας πως τα αντικείμενα συρρικνώνονται και ο χρόνος διαστέλλεται καθώς αυτά κινούνται πολύ γρήγορα.

Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί προκαλούνται τα πάθη. Η αναζήτηση μιας θεωρίας των πάντων εξήπτε τη φαντασία των μυστικιστών και των επιστημόνων από την αρχή της καταγεγραμμένης Ιστορίας. Ο ίδιος ο Σωκράτης είχε ορίσει: «Μου φαίνεται εξαιρετικό – το να γνωρίζεις την εξήγηση για το καθετί, γιατί γεννιέται, γιατί χάνεται, γιατί υπάρχει».

Στο σωματίδιο ινφλατον (inflaton) αποδίδεται η δημιουργία του σύμπαντος και η τροφοδοσία του πληθωρισμού της. Πρέπει ακόμα να το ανακαλύψουμε, αλλά γρήγορα εξαντλούνται οι ‘κρυψώνες’ του, χάρη στο θεωρητικό πλαίσιο που είναι γνωστό ως υπερσυμμετρία (SUSY).

Έστω ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος προφανώς αποτελείται από ύλη (κύτταρα, μόρια, άτομα, πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια), «στέλνεται» σήμερα με μια «μηχανή του χρόνου» στο απώτερο παρελθόν.

Μία πέμπτη θεμελιώδης δύναμη θα μπορούσε να εξηγήσει με νοικοκυρεμένο τρόπο το μυστήριο της σκοτεινής ενέργειας – και κάποιες άλλες αινιγματικός αστρονομικές παρατηρήσεις.

Όλη η ύλη του σύμπαντος – ό,τι βλέπουμε, νιώθουμε και οσμιζόμαστε – έχει κάποια προβλέψιμη δομή, χάρη στα μικροσκοπικά ηλεκτρόνια που στριφογυρίζουν γύρω από τους ατομικούς πυρήνες τους σε μια σειρά από ομόκεντρους φλοιούς ή ατομικά επίπεδα. Ένα θεμελιώδες αξίωμα αυτής της ομαλής δομής είναι ότι δεν υπάρχουν δύο ηλεκτρόνια που μπορούν να καταλάβουν το ίδιο ατομικό επίπεδο (ή κβαντική κατάσταση), την ίδια στιγμή – που ονομάζεται Απαγορευτική Αρχή του Pauli, η οποία βασίζεται στη θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν της σχετικότητας και της κβαντικής θεωρίας.

Αν πιστεύετε ότι το ταξίδι στο χρόνο δεν έχει θέση σε μια σοβαρή επιστημονική συζήτηση ο Jim Al-Khalili στο Πανεπιστήμιο του Surrey της Αγγλίας διαφωνεί. Λέει ότι το θέμα του ταξιδιού στον χρόνο περιέχει μερικές από τις ιδέες των θεωριών της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν.

Η δυνατότητα να πάμε πίσω στο χρόνο μόνο και μόνο για να σκοτώσουμε τους προγόνους μας ώστε να αποτρέψουμε την γέννηση μας, έχει δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα για τους δυνητικούς ταξιδιώτες του χρόνου, χωρίς καν να εξετάσουμε τις τεχνικές λεπτομέρειες της κατασκευής μιας μονάδας ταξιδιού στον χρόνο. Όμως, μια νέα θεωρία, που προτείνουν φυσικοί στο ΜΙΤ, υποδεικνύει ότι αυτό το παράδοξο του παππού θα μπορούσε να αποφευχθεί με την χρήση της κβαντικής τηλεμεταφοράς και την “μετα-επιλογή” όπου ένας ταξιδιώτης του χρόνου θα μπορούσε να διαλέξει να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Έτσι, ενώ η δολοφονία των συγγενών κάποιου ταξιδιώτη είναι δυστυχώς δυνατή στην παρούσα στιγμή, οι δράσεις αυτές θα πρέπει να είναι αυστηρώς απαγορευτικές, αν ήταν να τις δοκιμάσουν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο παρελθόν.

Οι φυσικοί που εργάζονται στους μεγάλους και ανταγωνιστικούς επιταχυντές σωματιδίων της Ευρώπης (CERN) και των ΗΠΑ (Fermilab Tevatron), ολοένα στενεύουν τη «θηλιά» γύρω από το μυστηριώδες μποζόνιο του Χιγκς, το επονομαζόμενο και «σωματίδιο του Θεού».

Η θεωρία του Big Bang αποτέλεσε τη βάση για να κατανοήσουμε την προέλευση του σύμπαντος, από τότε που προτάθηκε για πρώτη φορά το 1927 από τον Georges Lemaitre. Και έχουμε καλό λόγο γι’ αυτό: η θεωρία υποστηρίζεται από πρόσφατες παρατηρήσεις και πειράματα των επιστημόνων, ενώ βασίζεται στην ευρέως αποδεκτή θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν. Αλλά οι επιστήμονες είναι πάντα σε επιφυλακή για τυχόν ενδείξεις που θα μπορούσαν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για το Big Bang. Η τελευταία τέτοια ένδειξη σε αυτόν τον τομέα της έρευνας προέρχεται από τους αστροφυσικούς Maximo Banados και Pedro Ferreira, οι οποίοι έχουν αναστήσει μια θεωρία της βαρύτητας από τις αρχές του 20ου αιώνα και μάλιστα ανακάλυψαν ότι μια τροποποιημένη εκδοχή της θεωρίας αυτής μπορεί να κρύβει κάποιες εκπλήξεις.

Μια όχι απλώς προωθημένη αλλά άκρως επαναστατική θεωρία, η οποία όμως παράλληλα εξάπτει τη φαντασία, διατυπώθηκε από τον φυσικό Nikodem Poplawski του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα ο οποίος ισχυρίζεται πως οι μαύρες τρύπες είναι πιθανόν να κρύβουν στο εσωτερικό τους ένα Σύμπαν.